Z miłości do zwierząt
Wielu z nas kocha zwierzęta. Lubimy je karmić, głaskać, przytulać, a przynajmniej podglądać ich życie przez szybkę akwarium. W tym względzie jesteśmy zoofilami, czyli „kochającymi zwierzęta”. Jest jednak grupa osób, które kochają je w sposób pełniejszy – nie tylko duchowo, ale także cieleśnie. Przyjrzyjmy się przez chwilę ludziom, którzy rozszerzyli znaną maksymę humanistów do „Nic, co ZIEMSKIE, nie jest mi obce”.
„Ziemskie”, tak właśnie opisywał
swoje zamiłowania jeden z badanych zoofili. W istocie powoływał się on na pewną
więź nie tylko ze zwierzętami, ale ogólnie z całym światem. Myślicie, że był on
bardzo odosobnionym przypadkiem? Nic z tych rzeczy. Badania wykazują, że do
jakiejś formy seksu ze zwierzętami przyznaje się dobre kilka procent
społeczeństw zachodnich. Mówiąc obrazowo – idąc codziennie do pracy czy na
uczelnię, mijasz zapewne kilka osób, które przynajmniej raz spróbowały zrobić
„to” z jednym z naszych „mniejszych braci”, jak ładnie nazywał zwierzęta św.
Franciszek z Asyżu.
Zoofile są wśród nas
Ile jest osób, które mają na swoim
koncie kontakt seksualny ze zwierzęciem? Ano to zależy od badań. Pierwsze
szacunki w tym względzie poczynił legendarny Alfred Kinsey, który analizował
seksualne obyczaje Amerykanów na przełomie lat 40-tych i 50-tych. Wtedy wyszło
mu, że przynajmniej raz w życiu ze zwierzętami obcowało 8,3% mężczyzn i 3,6%
kobiet, choć odsetek ten wzrastał znacząco na obszarach wiejskich (do ponad
40%). Raport Kinsey`a został co prawda podważony z uwagi na niezbyt
reprezentatywną próbę osób, które zdecydowały się odpowiedzieć na różne mało
dyskretne pytania, ale wyniki wersji poprawionej zmieniły się bardzo
nieznacznie. Pierwotne wnioski okazały się słuszne – zoofile są wśród nas. Co
prawda w mniejszości, ale wcale nie takiej wielkiej, jak powszechnie zwykło się
sądzić. Z czasem jednak procent ludzi, którzy angażowali się w seksualne
interakcje ze zwierzętami, zaczął maleć i w innym badaniu z 1974 roku wynosił
już odpowiednio 4,9% dla mężczyzn i 1.9% dla kobiet. Czyżby ludzie przestali
interesować się zwierzętami? Nic z tych rzeczy. Wyjaśnienie jest dużo bardziej
banalne – Amerykanom z lat 70-tych było statystycznie trudniej znaleźć
czteronogiego partnera. A to dlatego, że w międzyczasie diametralnie spadł
odsetek obywateli USA mieszkających na wsi – z 23% farmerów w latach 40-tych do
zaledwie 4.8% w 70-tych. Tak więc nie tyle spadła ludzka gotowość do zoofilii,
co po prostu brakło okazji, by ją w sobie rozwinąć.
Jesteście ciekawi, jak zabawiano się
w tamtym czasie za wielką wodą? I tak Wam powiem ;) Zwykle w takie zachowania
angażowali się młodzi chłopcy mieszkający na farmach, traktując zwierzątka jako
swoiste maszyny do masturbacji. „Kija zamoczyło” tylko około 1/3 z tej liczby,
a większość ograniczyła się do „zrobienia loda” zwierzęciu lub masturbowaniu
go. 30% praktykowało także ocieranie się o zwierzę w celu osiągnięcia orgazmu
(swojego). W sumie warto zauważyć, że młodzi – zwykle między 10 a 15 lat –
Amerykanie nie są egoistami i całkiem spora część z nich zajmowała się nie
tylko sobą, ale i starała się sprawić przyjemność swojemu czworonożnemu
partnerowi. Uczciwie trzeba też przyznać, że znakomita większość z nich
rezygnowała z tych „relacji”, jak tylko miała możliwość przerzucić się na
dziewczyny. No ale nie wszyscy… Pewien niewielki procent zostawał przy
zwierzątkach lub przynajmniej nie chciał z nich do końca zrezygnować, bawiąc
się na dwa fronty także po uzyskaniu pełnoletniości.
A jak to wygląda w Europie? Ano nie
mamy się co oszukiwać – jesteśmy co najmniej tak samo zainteresowani
zwierzętami jak Amerykanie. A nawet bardziej. Dane ze Szwajcarii każą nam
szacować liczbę osób, które miały seksualny kontakt ze zwierzęciem na 275
tysięcy. Przy populacji tego kraju liczącej 8 mln, daje nam to 3,5% i to uwzględniając
dzieci. Realna liczba może więc wynosić z 5%. Mówimy tu jednak o bardzo
szerokiej definicji zoofilii, która uwzględnia także pojedyncze próby we
wczesnej młodości. Ilu jest takich „rasowych” zooseksualistów? Szacunki
Niemieckie mówią z kolei o 10 000. Czy to dużo? Nieco ponad 1 promil, czyli co
tysięczny nasz zachodni sąsiad bawi się z pieskiem czy innym swoim zwierzakiem
tak jak pan David z tego artykułu. W sumie
nie musi to być nawet jego własny zwierzak. Tak jak mężczyźni często nad stałe
związki przedkładają przelotne kontakty seksualne, tak Niemcy i Duńczycy mogą
skorzystać z zooburdeli. W sumie to raczej gospodarstwa agroturystyczne z
rozszerzoną ofertą. Ile kosztuje numerek z, dajmy na to, konikiem? W
przeliczeniu na złotówki jakieś 300 – 400 zł. Co bardziej obyci w tematyce
czytelnicy pewnie zauważą, że ludzkie prostytutki są nawet kilka razy tańsze.
No cóż, wygląda na to, że zoofilowi zawsze wiatr w oczy, ale niszowe rzeczy
zwykle są droższe.
Z kamerą wśród
zwierząt
Napiszę szczerze – kiedy zaczynałem
zbierać materiały do tego artykułu, miałem wrażenie, że poruszam się po
miniaturowym marginesie, na którym można znaleźć tylko kilku dewiantów. No cóż,
byłem w błędzie. To naprawdę silna i liczna grupa. Jeśli nie jesteście właśnie
po jedzeniu, wpiszcie w Googla „zoo porn” i rzućcie okiem na kilka pierwszych
stron. Tysiące filmów! Mamy tam nawet specjalistyczne sklepy, choćby ten www.beastdvds.com. Jakichś większych zakupów nie polecam robić, bo stosowne filmiki dla
koneserów dostępne są za darmo nawet w powszechnie dostępnych bazach filmów. Na
przykład tutaj mamy
wybór 21 filmików elegancko podzielonych na trzy kategorie. To serwis jak
najbardziej uniwersalny i ogólnodostępny. Nie wiem, jaka reklama Wam się
wyświetli, ale mnie nieco rozśmieszyła facjata Krzysztofa Hołowczyca w
kontekście produkcji o wiele mówiącym tytule „Miniature horse fucks guy”.
Długa historia o
pieprzeniu zwierząt
A teraz kilka faktów historycznych.
Czy nam się to podoba czy nie, nasi przodkowie byli miłośnikami seksu
międzygatunkowego. Właściwie to trudno im się dziwić. Z ewolucyjnego punktu
widzenia nie ma to większego sensu, bo klacz ani jałówka potomstwa nam nie
dadzą. Ale powiedzmy sobie szczerze – masturbacja też nie sprzyja prokreacji, a
jednak jej powszechność nie doprowadziła ludzkości do wymarcia. Zoofilia z
punktu widzenia ewolucjonizmu to po prostu efekt pewnej pomyłki i pójścia na
skróty. Nasi małpi przodkowie nie mieszkali w jednych jaskiniach z psami ani
bydłem, więc takie rozszerzenie swojej seksualności na inne gatunki nie było
istotnym zagrożeniem dla populacji. Chociaż, żeby być uczciwym, muszę dodać, że
i małpom zdarza się pomylić. Nawet te w zoo nieraz zaczynają się masturbować,
czując w pobliżu ludzką kobietę w okresie menstruacji. Co więcej, małpy
wychowane wśród ludzi bywają przyłapywane na onanizowaniu się podczas oglądania
zdjęć kobiet. Chcąc być konsekwentni, powinniśmy oskarżyć je o dewiację
analogiczną do zoofilii – „homofilię”. Gdyby ktoś jeszcze miał wątpliwości, czy
zwierzęta bawią się w seks międzygatunkowy, proponuję spojrzeć na ten filmik.
Co tu dużo mówić – jest to forma gwałtu, ale przynajmniej szympans wydaje się
spełniony.
Wróćmy jednak do homo sapiens.
Niestety – nasi przodkowie byli praktykującymi zoofilami. Przedstawienia znane
z jaskiń i pradawnych świątyń nie pozostawiają co do tego żadnych wątpliwości,
a stosowne ilustracje znajdziemy w różnych miejscach Starego Świata – od
piasków Sahary po zimną Skandynawię. Dla przykładu poniżej znajduje się rysunek
pochodzący z Alp i datowany na 7 tysiąclecie przed naszą erą.
Pokuśmy się o małe omówienie tego, co według ekspertów od prehistorii artysta miał na myśli. Otóż widzimy tu mężczyznę kopulującego z osłem, koło którego namalowano węzeł, czyli symbol jedności. Końcówka tego węzła ma formę falliczną, a punkty powyżej naszej pary symbolizują spermę, czyli płodność i obfitość. Podsumowując – akt zoofili był prawdopodobnie formą kultu płodności i w jakiś magiczny sposób miał przełożyć się na powodzenie i bogactwo. Skoro życie ludzi było nierozerwalnie związane z obfitością zwierzyny (symbol węzła), warto było temu dopomóc i metafizycznie „zapłodnić” naturę reprezentowaną tutaj prawdopodobnie przez oślicę. Żeby nie było niedomówień – zoofilia nie była domeną wyłącznie naszych męskich przodków i znane są też malowidła przedstawiające kobiety, np. podczas kopulacji z psem.
Seks ze zwierzętami nie zaginął
bynajmniej także w historycznych czasach. W starożytnym Babilonie używano psów
do prowadzenia świętych orgii trwających równo siedem dni i siedem nocy. Psy były
pobudzane i wykorzystywane do seksu zarówno z kobietami jak i z mężczyznami.
Fenicjanie kopulowali z krowami, które były wówczas zwierzętami świętymi.
Wiązało się to z ich kluczową rolą dla pradawnej gospodarki, która zaczęła
korzystać nie tylko z mięsa i mleka, ale przede wszystkim z siły pociągowej
tych zwierząt wykorzystywanej podówczas do transportu. Generalnie bydło nie
tylko w Indiach otaczano kultem. Robiono to także… na Słowiańszczyźnie. Jako,
że woły były niezbędne dla naszych bezpośrednich przodków, bo służyły do orania
– otaczano je wielką czcią. Jeszcze wczasach pierwszych Piastów zwracano się do
tych zwierząt per „Ojcze”.
Również w powszechnie znanych mitach
greckich znajdujemy wiele odniesień do zoofilii. Zeus posiadł Europę pod
postacią byka, a Pan – ten od fletni pana – sypiał tak z kobietami, mężczyznami
jak i kozami. Zresztą zoofilskie tendencje nie były zarezerwowane tylko dla
bogów. Pazyfae, królowa Krety, zakochała się w świątynnym byku i żeby
zrealizować swoje chuci, zamykała się w specjalnie do tego skonstruowanej
drewnianej krowie. Efektem tych zbliżeń był słynny Minotaur. Przykłady można by
mnożyć. Bezspornym faktem jest natomiast, że nie istniało wtedy wśród
starożytnych Greków żadne prawo zakazujące zoofilii. Co więcej, była ona wręcz
uświęcona obrządkami religijnymi. W świątyni Afrodyty Parne, mieszkały piękne
kobiety wraz z psami i nie ma raczej wątpliwości, jak wyglądały „modlitwy”. O
świątyni w Koryncie wiemy natomiast, że była domem dla kilku tysięcy zarówno
męskich jak i żeńskich prostytutek oraz… setek psów.
Jeszcze łatwiej o zoofilskie pasje
było w Egipcie, jakby z natury predysponowanym do otwartości na inne gatunki.
Tak się bowiem składa, że bogowie nad Nilem mieli postać pół ludzką a pół
zwierzęcą. Między innymi Cheops – ten od piramidy – był znany ze swojego
szczególnego zamiłowania do klaczy, a Totmes II wyjątkową pasją pałał do świni,
którą trzymał w swoim pałacu. Także kobiety lubiły te zabawy, bo zachowały się
zapiski mówiące, że królowa Hatasu trzymała psy, szkolone w robieniu jej dobrze
językiem. Ogólnie rzecz biorąc przykład szedł od góry i często był związany z
motywami religijnymi. Na przykład obrzędy, które odprawiał najwyższy kapłan
Ozyrysa, obejmowały kopulację ze świętą krową. Z kolei kapłanki Hapisa, boga
Nilu, były odpowiedzialne za pozyskiwanie nasienia od świętego byka, co
odbywało się poprzez stosunki seksualne ze zwierzęciem (także oralne czy
waginalne). Podobne praktyki miały miejsce w świątyni innego bóstwa, czczonego
pod postacią kozła. Przetrzymywano tam specjalnie szkolone kozy i kozły, które
kopulowały z pielgrzymami.
W starożytnym Rzymie kontakty
seksualne ze zwierzętami były teoretycznie objęte zakazem, ale jak tu mówić o
jego egzekwowaniu, skoro seksualne pokazy zoofilskie były po prostu powszechne.
Nawet w słynnym Koloseum urządzano spektakle, podczas których niewolnice były
gwałcone przez byki, psy czy małpy. Opracowano nawet specjalne metody
nakłaniania zwierząt do współpracy, co wcale nie było aż takie trudne.
Przywiązywano kobietę w stosownej pozycji, po czym smarowano jej łono
wydzieliną z pochwy samicy adekwatnego gatunku. Zwykle zaczynano od psa (tak na
rozgrzewkę), potem wprowadzano byka (którego prącie nie jest wcale aż tak
ogromne, jak można by przypuszczać), a na koniec do akcji wkraczał koń. Zwykle
to ostatnie zwierzę kończyło spektakl, bo konfrontację z jego gigantycznym
organem płciowym raczej trudno przeżyć. Ale jeśli którejś niewolnicy się to
przez przypadek udało, nierzadko zwracano jej wolność.
Zważając na legendarną wręcz
rozwiązłość rzymskich elit, nie powinno też dziwić to, że praktyki zoofilskie
były bliskie również wielu cesarzom. I to do tego stopnia, że słynny Konstantyn
Wielki cieszył się wśród współczesnych dość jednoznacznym przydomkiem
„krowojebca”. Z kolei Teodora, żona innego znanego cesarza Justyniana
Wielkiego, przed ślubem pracowała jako aktorka „porno”. Odbywała na scenie
stosunki seksualne z kobietami, mężczyznami, dziećmi oraz zwierzętami. Jej
popisowym numerem było włożenie sobie ziarna do pochwy i umożliwienie gęsi
wyjadania go. Nie byłbym sobą, gdybym nie nadmienił, że oboje umarli w aurze
świętości, a Konstantyn figuruje nawet na liście świętych Kościoła
Prawosławnego.
Barbarzyńcy tamtych czasów także nie
mieli żadnych znanych nam oporów przed kontaktami ze zwierzętami. W wierzeniach
germańskich herosi byli potomkami ludzi i dzikich bestii, co mówi dużo o wierze
w owocną interakcję między człowiekiem a zwierzęciem. Nie istniało też żadne
prawo zakazujące zoofilii, którą traktowana jako prywatną sprawę.
Nie mieliście o tym na lekcjach
historii? No cóż, nasza seksualna cenzura działa widać bardzo dobrze. Warto się
jednak zastanowić, skąd się ona wzięła, skoro w czasach przed- i
wczesnochrześcijańskich zoofilia była aż tak powszechna. Winni są jak zawsze…
Żydzi!
Seks koszerny
Pierwsze ograniczenia w kontaktach
ze zwierzętami poczynili Hetyci, czyli przodkowie Izraelitów. Wprowadzili oni
podział na zwierzęta czyste, takie jak koń i muł, oraz nieczyste, np. świnia
czy pies. Bezkarnie kopulować można było tylko z tymi pierwszymi, za seksualne
interakcje z drugimi groziła kara śmierci. Dalekim echem podziału na zwierzęta
czyste i nieczyste jest do dziś praktykowana przez Żydów koszerność potraw
mięsnych, które muszą być przygotowywane z tych właściwych gatunków i to
zabitych w odpowiedni sposób. Kompletne odrzucenie praktyk zoofilskich wymógł
dopiero Mojżesz wraz z wprowadzeniem kultu Boga Jahwe. Żydzi uciekając z
niewoli egipskiej byli zlepkiem różnych plemion wyznających wtedy jeszcze wielu
bogów. Opracowywanie koncepcji judaizmu zostało zapoczątkowane przez tego
mądrego wodza, który dążył do skupienia całej władzy w swoich rękach. Stąd też
nieustannie powoływał się on na jednego najwyższego Boga, z którym miał być w
osobistym kontakcie (tablice z nowym prawem znanym jako „10 przykazań” i inne
historie znane z Pisma Świętego). Opozycja wobec Mojżesza skupiła się wokół
alternatywnego bożka starego typu, czyli biblijnego „złotego cielca”. Był to
posąg ze złota przedstawiający świętą krowę, czyli bóstwo typowe dla większości
kultur z tamtych czasów. Jak okoliczne ludy oddawały cześć swoim krowim bogom,
opisałem już w poprzednim rozdziale. W wyniku konfliktu zwolenników Jahwe i
złotego cielca (którego imię nie zostało w Biblii zapisane), nawiązała się
bitwa, którą wygrali ludzie Mojżesza, o czym możecie dokładniej przeczytać w
32. rozdziale Księgi Wyjścia.
W efekcie tego zwycięstwa bóstwa
zwierzęce zostały zdelegalizowane, tak jak i obrzędy z nimi związane. Chcąc
utrzymać odrębność kulturową i religijną w obcym, wrogim świecie, przez który
przemierzali uciekający z Egiptu Izraelici, zakazano wszelkich tradycyjnych
kultów. W konsekwencji zdelegalizowano też dawne obrzędy, takie jak prostytucja
świątynna – także homoseksualna – oraz obrządki związane z zoofilią. „Nie
będzie nierządnicy sakralnej wśród córek Izraela, ani mężczyzn uprawiających
nierząd sakralny wśród synów Izraela. Nie zaniesiesz do domu Pana, Boga twego,
zarobku nierządnicy, jak i zapłaty dla psa, jako rzeczy ofiarowanej ślubem. Tak
jednym, jak i drugim brzydzi się Pan, Bóg twój”, mówi Pismo Święte w Księdze
Powtórzonego Prawa (23, 18-19). Praktyki zoofilskie musiały być zresztą dla
Izraelitów bardzo kuszące, bo ich zakaz jest powtarzany w Biblii kilka razy.
W tym miejscu dochodzimy do problemu
z nazewnictwem. Zoofilia określana jest często mianem sodomii, choć inni pod
tym ostatnim pojęciem rozumieją homoseksualizm. Odpowiedź znajduje się
oczywiście w Biblii. Wyraz „sodomia” pochodzi od nazwy miasta Sodoma, która
razem z Gomorą zostały uznane za siedlisko zła. Zła, pod którym rozumiano
właśnie te dawne kulty, będące zagrożeniem dla nowo wypromowanego wśród
Izraelitów Boga Jahwe. W efekcie pojęciem sodomia określano stosunki zarówno
homoseksualne, zooseksualne jak i rozwiązłość w ogólności, której korzenie
sięgają odrzuconych praktyk religijnych. Z czasem wrogie podejście do zoofilii
rozprzestrzeniło się wraz z chrześcijaństwem i powoli zaraziło swoją niechęcią
cały zachodni świat. Jeszcze we wczesnym średniowieczu seks ze zwierzętami
uważano za mniej grzeszny niż stosunki homoseksualne i przyrównywano go do
masturbacji. Przez pewien czas przywrócono nawet podział na zwierzęta czyste i
nieczyste, a w konsekwencji surowiej karano kontakty ze ssakami niż z drobiem.
Jednak wraz z rozkwitem teologii późnośredniowiecznej, która rozwijała teorie
dotyczące Szatana, zoofilia stała się równoznaczna z czarami. Inkwizytorzy
doszli do wniosku, że diabeł przyjmuje postać zwierząt i akty zoofilii są w
istocie spółkowaniem ze Złym. Analizy historyczne wykazują, że faktycznie
więcej osób skazano na śmierć za seks ze zwierzętami niż za czary jako takie.
Nawet więcej – zoofilia była ogólnie najczęstszą przyczyną orzekania kary
śmierci. Dla przykładu, w latach 1634 – 1756 w Szwecji stracono 1074 ludzi, z
czego ponad 500 za seks ze zwierzętami. Były nimi głównie krowy, jałówki,
klacze, owce, kozy, suki i psy, które jako współwinne także zostały zabite.
Prawie wszyscy skazańcy byli młodymi mężczyznami, co jest w sumie zgodne z
późniejszymi o dobrych kilka wieków badaniami Kinseya.
Nic, co zwierzęce…
A jak to jest w innych kulturach?
Zadziwiająco liberalnie. Generalnie działa tutaj zasada, że im bliżej natury
jest dana społeczność, tym mniejszy jej opór przed zoofilią. Dzicy Aborygeni akceptowali
seks ze zwierzętami, tak jak i sami czuli się nierozerwalnie z nimi związani.
Patronami poszczególnych plemion są konkretne gatunki, a mity tej grupy ludów
mówią o kontaktach seksualnych ludzi i zwierząt jako o czymś normalnym.
Podobnie było u wielu społeczności Indian, zarówno z Ameryki Północnej jak i
Południowej. Ci ostatni byli nawet przekonani, że w ten sposób człowiek zaraża
się syfilisem, co jest całkiem prawdopodobną teorią. Kiłę powoduje krętek
blady, żyjący w ciepłych i wilgotnych miejscach ciała. Indianie jak najbardziej
mogli zakażać się nim od lam i alpak, ponieważ bakteria ta bytuje także u
zwierząt. Hiszpanie wracający z Nowego Świata złapali nową chorobę od
tamtejszych kobiet i przywieźli ją do swojego kraju. Stąd drogą morską przypadłość
dotarła do Anglii jako “choroba hiszpańska”, a potem Francji, gdzie była znana
już jako „choroba angielska”. Z Francji doszła do Niemiec jako „choroba
francuska”, a potem do Polski, zwana już „francą” lub „chorobą niemiecką”.
Ostatecznie od nas zawędrowała do Rosji jako… „choroba polska”. Tak oto
zwierzęta zaocznie zemściły się na homo sapiens, przyczyniając się do śmierci
milionów przedstawicieli naszego gatunku. Podobne losy mogły być udziałem
wirusa HIV, ponieważ na AIDS chorują także małpy w Afryce.
Wróćmy jednak do Indian. Ci z
Ameryki Północnej, których znamy z westernów, też angażowali się w zoofilię.
Wiemy, że czynili tak Apacze, Navaho, Siuksowie, Hopi, Mohave oraz cała gromada
plemion z Wielkiej Równiny. Kopulowano zarówno ze stworzeniami żywymi jak i z
tymi już upolowanymi. Czasem wręcz zachęcano młodych chłopców, by zajęli się
zwierzętami i zostawili dziewczęta w spokoju. Podobne doniesienia mamy z
terenów Kanady, choć nie ma już chyba sensu wymieniać plemion, których nazwy
dla odmiany nie zostały nam zakodowane przez produkcje z Hollywood. Nawet dla
Eskimosów kopulacja ze zwierzęciem nie była niczym zdrożnym ani skazanym na
potępienie. Przynajmniej do czasu przybycia wysłanników Jahwe, który przybrał
już wtedy uproszczone imię Bóg.
Także w Afryce korzystano
okazjonalnie ze zwierząt. Kontakty zoofilskie nie były niczym nadzwyczajnym u
szeregu plemion, np. u Masajów. U niektórych ludów były wręcz rytuałem wejścia
w dorosłość, np. u ludu Joruba młody myśliwy miał za zadanie odbyć stosunek z pierwszą
upolowaną antylopą. Musiał się jednak spieszyć, bo zwierzę miało być wciąż
ciepłe.
Seksualne wykorzystywanie zdarza się
jednak także z drugiej strony i znane są przypadki, gdy duże małpy w rodzaju
goryla gwałciły ludzkie kobiety. Choć może wydać się to zaskakujące, historia o
King Kongu jest tylko wyolbrzymioną (nomen omen) opowieścią, mającą swoje
realne podstawy. Na atak szczególnie narażone są kobiet w okresie menstruacji,
ponieważ wtedy ich zapach przesycony jest hormonami, na które reagują małpi
samce. Zresztą hormony płciowe są na tyle uniwersalnym sygnałem, że spryskanie
powietrza ludzkim testosteronem wprowadza w seksualny szał nawet zwykłe,
polskie świnie.
Wróćmy jednak do homo sapiens. Wśród
ludzi sławą największych zoofilów cieszą się Arabowie, choć nie wiem, czy w tym
kontekście wyraz „cieszyć się” jest tu najwłaściwszy. Istnieje nawet
powiedzenie, że „Żadna pielgrzymka do Mekki nie jest kompletna bez seksu z
wielbłądem”. Choć kopulacja ze zwierzętami jest oficjalnie zakazana, obyczaje rozmijają
się tam wyraźnie z oficjalnymi wytycznymi prawnymi. Ciekawe jest też to, że
zoofilia nie jest zakazana przez Koran, choć Biblia robi to aż kilka razy. Być
może dlatego w krajach kultury arabskiej wykształciło się przekonanie, że seks
ze zwierzętami przydaje odwagi, powiększa penisa oraz leczy z chorób
wenerycznych. Co więcej, młodzi chłopcy są powszechnie wyśmiewani za
masturbację, którą uważa się za coś gorszego od seksu, nawet ze zwierzęciem. Ma
to także swój wymiar techniczny. Obrzezani młodzieńcy mają problem z
samozadowalaniem się, a to z tego banalnego powodu, że brakuje im napletka,
który normalnie byłby źródłem przyjemnego tarcia. Jako że lubrykanty nie są w
tych krajach szczególnie powszechne, pozostaje im ulżyć sobie poprzez kopulację
ze zwierzęciem, która uchodzi za dużo mniej patologiczną od innej alternatywy,
jaką jest analny stosunek homoseksualny. A nie trzeba chyba wspominać, że
kultura tego regionu traktuje kobiety jako własność rodziny i nie pozwala im
swobodnie spotykać się z obcymi mężczyznami, więc młodzi chłopcy niejako z
definicji skazani są na rozładowywanie napięcia środkami zastępczymi.
Podobnie entuzjastyczne nastawienie
do zoofilii zachowały inne narody z kręgu kultury islamu, który – w odróżnieniu
od judaizmu i chrześcijaństwa – nigdy nie walczył tak zawzięcie z tego rodzaju
aktywnością. Wytłumaczeniem może być fakt, że w okresie rodzenia się tej nowej
religii, kulty zwierzęce praktycznie już zanikły wskutek dominacji wspomnianych
wyznań w najbliższym otoczeniu Arabów. Nie istniała zatem presja na negację
zoofilii i Mahomet skupił się na walce z kultem posągów i grobów osób uznanych
za świętych, jako elemencie najbardziej zagrażającym jego monoteistycznym
koncepcjom świata.
W efekcie wiara w lecznicze
właściwości kontaktu ze zwierzętami obecna jest też wśród Maurów oraz w Iranie.
Przekonanie o tym, że penisa można powiększyć, kopulując z osłem, występuje
także w Maroku oraz w Turcji, gdzie powszechne były także kontakty z klaczami.
Już sam mit założycielski tego ostatniego narodu zakłada kontakty zoofilskie,
ponieważ legenda mówi, że Turcy są potomkami człowieka i wilczycy.
Generalnie seks ze zwierzętami mą tę
wielką zaletę, że potrafi zaspokoić potrzeby seksualne, a nie grozi
zapłodnieniem. Ten fakt szczególnie doceniany był w haremach, w których często
trzymano odpowiednio szkolone psy i małpy. W ten sposób władca nie musiał
obawiać się, że odseparowane od seksu kobiety będą go szukały wbrew zakazom, a
przy okazji miał pewność, że wszystkie dzieci są naprawdę jego. Poniżej
pozwoliłem sobie wkleić małą ilustrację pochodzącą z XV wiecznego podręcznika
seksualnego z terenu obecnego Iranu, która pokazuje, jak profesjonalnie
podchodzono do wspomnianego zagadnienia.
Na drugim miejscu na liście najbardziej zatwardziałych zoofilów – według badaczy tematu – figurują Gaucho, czyli tacy południowoamerykańscy kowboje. To grupa pasterzy żyjących na terenie trawiastych równin pogranicza Brazylii, Urugwaju, Paragwaju i Argentyny, dla których nadrzędnymi wartościami są honor, wolność, odwaga i dzikość. Właśnie ta ostatnia cecha Gaucho popycha ich do zoofilii. Stworzyli oni nawet pewnego rodzaju hierarchię ważności. Najniżej stoi drób domowy, bo najłatwiej się do niego dobrać. Pośrodku mamy owce, maciory, krowy i muły, a piramidę zwieńcza klacz. Co ciekawe – Gaucho nie kopulują z psami ani kotami, ponieważ są to zwierzęta w pełni udomowione. Kontakty zoofilskie w tej społeczności uważane są za niezbędną i potrzebną formę rozwoju seksualnego młodych chłopców, którzy zwykle zaczynają swoje przygody z kurami, by potem zdobywać kolejne stopnie wtajemniczenia. Kultura ta w kopulacji ze zwierzętami upatruje czegoś na wzór ujarzmiania natury, dlatego im trudniejsze jest dane zwierzę do okiełznania, tym większy splendor dla – powiedzmy to sobie szczerze – gwałciciela.
Jaka jest skala tego zjawiska? Duża.
Przyjmuje się, że większość mężczyzn z tego regionu (wliczając miasta)
przynajmniej raz w życiu miała kontakt seksualny ze zwierzęciem. Z
antropologicznego punktu widzenia ma to swoje uzasadnienie. Gaucho przez
większą część roku żyją z dala od kobiet, zajmując się zwierzętami na
odosobnionych pastwiskach i pracując na farmach. Zoofilia jest dla nich
sposobem rozładowania się, który z czasem został włączony do kultury jako jej
jawny element. Do tego stopnia, że zoofilia jest w Brazylii w pełni legalna.
Mimo pozornej powszechności Gaucho nie wyginęli, bo seks z kobietami
postrzegany jest jako wartościowszy i bardziej pożądany. Tym niemniej wyjątkowo
wymowne jest pewne powiedzenie z tego regionu: „Nie każda kobieta jest krową,
ale każda krowa jest kobietą.”
Zoofilia występuje także częściej w
społecznościach wierzących w reinkarnację, ponieważ w tej koncepcji świata
przepaść między człowiekiem a zwierzęciem nie jest wcale taka wielka. A także
tam, gdzie bogowie mają postać przynajmniej częściowo zwierzęcą. Oba te warunki
są spełnione w Indiach, które od zawsze słynęły z dużej otwartości na doznania
seksualne. W słynnej świątyni Lakshmana przedstawiono nawet akt zoofilski w
formie rzeźby (zdjęcie powyżej). Nie jest to bynajmniej scena wyjątkowa, bo
hinduska sztuka zna wiele ilustracji kontaktów zooseksualnych, jak choćby
poniższą „zoo-kamasutrę” z XVIII wieku.
W tym regionie świata dominuje
przekonanie o świętości niektórych zwierząt (tu pisałem o szczurach), stąd seks ze święta krową lub świątynną małpą
uchodził za akt przynoszący szczęście. Dzisiaj co prawda kontakty zoofilskie
zostały w Indiach zdelegalizowane, zakazy dotyczą jednak tylko sytuacji
kontaktu penisa z waginą. Kobiety pragnące być „bliżej boga” dalej praktykują
jednak jednak seks oralny, wykonywany na świętym byku. Szczególną okazją ku
temu jest święto Holi, które czytelnikom National Geographic kojarzy się pewnie
wyłącznie ze zdjęciami ludzi obsypanych kolorowych proszkiem. A tymczasem to tylko ta bardziej
kolorowa część obrzędów.
Dla zasady wspomnijmy też pokrótce
obyczaje z Dalekiego Wschodu. Z uwagi na podobne problemy z dostępem do kobiet
jak w krajach muzułmańskich, młodzi Chińczycy także zwykli angażować się w
kontakty zooseksualne, które są tam powszechniejsze niż w kulturze zachodniej.
Wiąże się to też zapewne z większym otwarciem kultury dalekowschodniej na
seksualność niż naszej judeo-chrześcijańskiej. Warto wspomnieć też, że jednym z
wyroków wykonywanych na kobietach za czasów dynastii Han była „kara końskiego
prącia”, która, jak wiemy już z opowieści z Koloseum, potrafi być śmiertelna.
Sam dwór cesarski także lubił zwierzęce rozrywki. Specjalnie w tym celu
szkolono specjalną rasę psów – pekińczyki. Cesarscy hodowcy masowali języki
zwierząt, by były silniejsze i dłuższe, a tym samym bardziej zdatne do użytku
przez spragnione damy z wyższych sfer. Z czasem wyhodowano nawet nową rasę psów
– chow chow – których genitalia są idealnej wielkości do penetrowania
człowieka.
Bardziej wyszukaną zabawę stanowił
seks z drobiem. Była to dość kosztowna sprawa, ponieważ ptakowi należało
skręcić kark. Wszystko po to, aby agonalne skurcze odbytnicy zwierzęcia
doprowadziły „użytkownika” do orgazmu. Jeśli ktoś czytał „Shoguna” Clawell`a,
być może pamięta scenę, kiedy pilnujący głównego bohatera samurajowie – chcąc
zadbać o jego zdrowie – próbują nakłonić go do seksu. Po tym jak Blackthorne
odrzucił już zarówno dziewczynę jak i chłopca, wpadają na pomysł, by podrzucić
mu kaczkę, bo z takim obyczajem spotkali się podczas wojen w Korei. Co tu dużo
mówić – Clawell nie wymyślił sobie tego, tylko sięgnął do autentycznych
obyczajów.
To tylko mały wyrywek bogatej
literatury opisującej historyczne i antropologiczne dane z zakresu zoofilii.
Jeśli ktoś pragnie poszerzyć swoją wiedzę jeszcze bardziej, polecam książkę
„Understanding Bestiality and Zoophilia” autorstwa seksuolog Hani Miletski.
Można w niej znaleźć mnóstwo przykładów wraz z odwołaniem do konkretnych
źródeł. Fakt jest jednak faktem – zoofilia nie była ludziom nigdy tak obca, jak
z perspektywy współczesnego Europejczyka może nam się to wydawać. Tym bardziej,
że higiena osobista, która wielu z nas każe odrzucić nawet przelotną myśl o
seksie ze zwierzęciem, to wymysł stosunkowo nowy, sto lat temu praktycznie jeszcze
nie do pomyślenia. Średniowieczny chłop dosłownie spał w jednej izbie, a w
drugiej trzymał swoją trzodę, co miało dodatkowo wymiar czysto praktyczny, bo
odchody zwierząt pomagały utrzymać ciepło pomieszczenia w zimne dni. Czy ktoś
taki czuł jakiś większy wstręt przed kopulacją z, co prawda czworonożnym, ale
za to – w odróżnieniu od często brzemiennej żony – zawsze dostępnym seksualnie
domownikiem? Wątpliwe.
Co by Freud na to
powiedział?
Skoro zoofilia jest aż tak
powszechna, to czy jest ona tym samym „normalna”? Z punktu widzenia psychologii
sprawa nie jest wcale taka oczywista. Wujek Freud, tak jak i współcześni
psychologowie pracujący w teoriach psychodynamicznych, nie mają co do tego
żadnych wątpliwości. Mogą się różnić w koncepcjach, jakie dokładnie doświadczenia
prowadzą do rozwoju orientacji zoofilskiej, ale stawiają sprawę jasno –
przedkładanie kontaktów ze zwierzętami nad te z ludźmi to zaburzenie.
Nowomodna, postmodernistyczna psychologia nie jest już jednak tego taka pewna.
Obowiązuje w niej zasada przyjemności i dobrowolności. To podejście do
seksuologii uznaje, że jeśli seks sprawia przyjemność obojgu partnerom, wtedy
relacja jest zdrowa. W tym kontekście wystarczy, że – dajmy na to – pies sam
zainicjuje zbliżenie płciowe, a przynajmniej nie będzie mu niechętny, by uznać,
że wszystko jest tak, jak być powinno. Tutaj oczywiście pojawia się problem
kwestii zgody zwierzęcia i wątpliwości, czy jesteśmy w stanie ją stwierdzić.
Bądźmy szczerzy, odnośnie większości gatunków domowych nie wydaje się to być
szczególnie trudne. W przypadku dezaprobaty pies gryzie, koń kopie, a owca
przynajmniej próbuje uciekać. Zoofile często są jednak przekonani, że zwierzę
nie tylko czerpie przyjemność z seksu z ludźmi, ale nawet samo go inicjuje. Nie
będę Was tu karmił wypowiedziami osób uprawiających seks z psami, ale jeśli
zwierzę po stosunku faktycznie merda ogonem, to dla współczesnej seksuologii
relacja taka jest jak najbardziej zdrowa. Co bardziej sceptyczna osoba może
jednak powątpiewać, czy czworonóg nie jest w taki czy inny sposób zachęcany
albo szkolony do uczestniczenia w erotycznych zabawach z ludźmi. Wystarczy
jednak rzucić okiem na poniższy filmik (w którym nie ma nic pornograficznego),
aby spostrzec, że takie spontaniczne chuci jak najbardziej u psów można zaobserwować.
Wraz ze zmianą dominującego w
psychologii podejścia ewoluowała też medyczna ocena zoofilii. Psychoanalitycy
wychodzili z założenia, że człowiek jest z natury rzeczy predestynowany do
pewnej stosunkowo uniwersalnej drogi rozwoju, a wszelkie odstępstwa od tej
normy są wynikiem zejścia z tej pożądanej ścieżki, najczęściej wskutek
napotkania problemów w rozwoju psychoseksualnym. Stąd też w amerykańskim
systemie diagnozy DSM z 1952 roku zoofilia zadebiutowała jako dewiacja
seksualna w roli jednego z socjopatycznych zaburzeń osobowości. W 1980 roku w
jednym z kolejnych wydań „zaburzenia seksualne” zostały zastąpione przez
kategorię „parafilie”, co z greki oznacza „kochających inaczej” (prawda, że to
już brzmi bardziej znajomo?). W tym kontekście, aby być zdiagnozowanym,
potencjalny zoofil musiałby przedkładać seks ze zwierzętami nad ten z ludźmi.
Gdyby kontakty zoofilskie były tylko dodatkiem do tradycyjnych kontaktów z
ludźmi, DSM-III już by tego kogoś nie zdiagnozował jako osoby zaburzonej. Z kolejnej
edycji (DSM-III R) zoofilia jest już kompletnie wykreślona jako oddzielne
zaburzenie z komentarzem, że „praktycznie nigdy nie jest problemem samym w
sobie”. W tej wersji oraz w kolejnej, najbardziej współczesnej, kwestia została
zredukowana do niewielkiej podkategorii „parafilie gdzie indziej nie
sklasyfikowane”, niejako znikając z głównego pola diagnozy. Za zmianą
kwalifikacji poszła też zmiana podejścia do terapii. Współcześnie leczy się
jedynie osoby, które nie akceptują swojej orientacji zooseksualnej – tak,
powoli próbuje się wprowadzać także ten termin, mający określać osoby
odczuwające pociąg do zwierząt. Leczenie polega więc obecnie nie na próbie
wyzbycia się kłopotliwego pociągu, ale na pełniejszym zaakceptowaniu go w
sobie. Warto tu zwrócić uwagę na terminologię fachową. Zooseksualizm ma
oznaczać zwrócenie swojej seksualności w kierunku zwierząt, co ma być mniej
nacechowane uprzedzeniami niż „zoofilia”, kojarząca się od razu z „pedofilią” i
innymi „parafiliami”. Dlatego można podejrzewać, że jedno z kolejnych wydań
wspomnianego podręcznika DSM będzie jeszcze bardziej liberalne i zaliczy pociąg
do zwierząt w poczet orientacji seksualnych.
W języku angielskim funkcjonuje też
termin „bestiality”, oznaczający sam seks ze zwierzętami, w odróżnieniu od
„zoofilii”, która z definicji musi zawierać pierwiastek emocjonalny. Zatem
można być zoofilem nie uprawiającym seksu i nie będącym „bestialistą”, tak jak
i można być „bestialistą” nie będącym zoofilem (kiedy liczy się sam seks i nie
występuje przywiązanie). Ponieważ jednak w języku polskim wspomniany termin nie
występuje, postanowiłem sobie go jednak odpuścić i nie wprowadzać
niepotrzebnego zamieszania w tekście.
Miłość niejedno ma
imię
Trudno zbadać zoofilów, bo póki co
prawie nikt się z tą etykietą nie obnosi. Jest jednak kilka prac naukowych
rzucających nieco światła na to tajemnicze zagadnienie. Wspomniana już Hani
Miletski za pomocą rozbudowanych kwestionariuszy i wywiadów telefonicznych
przebadała 93 osoby mające kontakty ze zwierzętami, z czego prawie 90% było
mężczyznami. Grupa nie była jednorodna i znalazły się w niej zarówno jednostki,
które nigdy nie spróbowały seksu z człowiekiem i były wyłącznie zooseksualne,
jak i ludzie, którzy przeciwnie – mieli w młodości krótki epizod zoofilskich
eksperymentów, ale już nigdy do nich nie wrócili w dorosłym życiu. Tym niemniej
jest to jak dotąd najbardziej wnikliwy projekt badawczy, którego wyniki pozwolą
nam poznać przynajmniej ramy zagadnienia.
To może zacznijmy od faktów.
Zwierzęciem, z którym kopulowano najczęściej, jest pies – samiec płci męskiej.
Przynajmniej raz w życiu zabawiało się z nim 90% badanych mężczyzn i wszystkie
kobiety. Z sukami robiło to 72% mężczyzn, na kolejnym miejscu rankingu
najbardziej seksownych zwierząt ulokowały się: ogier (54%), klacz (52%), krowa
(40%), owca (20%), kotka (20%), byk (18%), kocur (17%), świnia (16%), koza
(13%) oraz ex aequo knur, cap, baran i żeński drób (po 10%). Stawkę zamyka drób
płci męskiej z wynikiem 2%. U kobiet z kolei po psach najbardziej popularne były
suki (73%), ogiery (55%) i kocury (27%). Z ciekawszych pojedynczych odpowiedzi
wyróżnić można delfina (płci żeńskiej), króliczyce, wilki (obie płcie), lwice,
tygrysice oraz… pana nosorożca. Do tego ostatniego stosunku doszło z ogrodzie
zoologicznym, którego pracownik – mówiąc kolokwialnie – zrobił loda temu
wielkiemu zwierzakowi.
Jeśli chodzi o częstotliwość, to
była osoba, która dopuściła się eksperymentu ze zwierzęciem tylko raz, średnia
szła w dziesiątki zoopartnerów, ale rekordzista dobił do imponującej liczby
4892. Szło mu tak dobrze, ponieważ zatrudnił się w klinice weterynaryjnej i
praktycznie codziennie dostawał w swoje ręce nową pulę potencjalnych kochanków.
Średni wiek pierwszego kontaktu seksualnego ze zwierzęciem wynosił 13 lat dla
mężczyzn i 20 dla kobiet. Jedna z kobiet straciła dziewictwo ze swoim psem
(podobno było fajnie). Jednak ogólnie większość badanych swój pierwszy raz
zaliczyło nie ze swoim własnym zwierzęciem, ale z takim, które należało do
sąsiadów lub kogoś z rodziny – tak więc uważajcie, komu powierzacie swoje
pieski.
Danych jest mnóstwo, z ciekawszych
można wyróżnić fakt, że większość z badanych autentycznie chce sprawić
przyjemność swojemu zwierzęcemu partnerowi. Dlatego 3/4 mężczyzn robi swoim
pupilom fellatio (seks oralny), a nieco ponad połowa oddaje im do dyspozycji
swój odbyt w celu bycia spenetrowanym. Ogólnie zoofile są osobami bardzo
otwartymi na doświadczenia seksualne. Aż 75% z nich miało w życiu przynajmniej
jeden kontakt homoseksualny, a 30% uczestniczyło w seksie grupowym. Niestety,
jest też i ciemna strona medalu, bo 10% miało przynajmniej jeden kontakt
pedofilski i dla większości z tych osób było to doświadczenie przyjemne.
Podobne dane wyszły na jaw przy pytaniu, o kim fantazjują badani podczas
masturbacji – 10% przyznało, że czasem myślą wtedy o dzieciach.
Niekwestionowanym liderem rankingu przy tym pytaniu były jednak zwierzęta, choć
warto zaznaczyć, że aż 12% zdarza się fantazjować o byciu zgwałconym, a 17% o
seksualnym sado-masochizmie.
Mimo powszechności doświadczeń
homoseksualnych 3/4 badanych obu płci określiło się jako osoby stricte
heteroseksualne. Mało tego, średnia ilość partnerów heteroseksualnych wynosiła
50, a homoseksualnych tylko 8. Interesująca może być też kwestia wierności. Na
pytanie, czy osoba pozwoliłaby innemu człowiekowi na seks ze swoim zwierzęciem,
90% i 70% odpowiedziało pozytywnie. Jeden z badanych opisał nawet dość
wymownie, że w jego związkach nie ma ograniczeń i jeśliby zwierzę tego chciało,
to by nie stawiał przeszkód. Choć przyznał, że pewnie przez pewien czas czułby
się dotknięty, nie miał jednak wątpliwości, że w końcu jednak by wybaczył
zdradę. Inni z kolei stawiali sprawę jak większość zwykłych mężczyzn: „Mam
silną emocjonalną więź ze swoim koniem. Co prawda wciąż lubię zabawić się z
innymi zwierzętami, ale z nimi to tylko seks, nic głębokiego.”
Pewnie jesteście ciekawi, co popycha
ludzi do zoofilii. Najwidoczniej jest to jakiś bardziej pierwotny pociąg
seksualny, ponieważ znakomita większość badanych fantazjowała o seksie ze
zwierzętami na długo, zanim się do niego faktycznie zabrała. Ale są też inne
czynniki decydujące o rozpoczęciu przygód zooseksualnych. Wśród najczęściej
wymienianych były m.in.: ciekawość (67%), chęć okazania miłości wobec
zwierzęcia (60%), przeświadczenie, że może się ufać tylko zwierzętom (43%),
przeświadczenie, że zwierzę tego chciało (33%), brak ludzi, z którymi można by
współżyć (30%). Z ciekawszych odpowiedzi można by jeszcze wyróżnić
„Identyfikowałem się ze zwierzęciem o tej samej płci, co ja”, pod czym podpisało
się aż 21%. Świadczy to dość jednoznacznie o jakichś problemach tożsamościowych
i tym, że ta grupa zoofilów przenosi swoje tendencje seksualne na zwierzęta.
Innymi znaczącymi odpowiedziami były „Słyszałem, że inne osoby tak robią” (18%)
i „Zobaczyłem przeglądając pornografię” (13%), co by świadczyło dość
jednoznacznie, że zoofilią można się w pewien sposób „zarazić”. Niemniej do
przejęcia tego typu zainteresowań potrzebny jest jeszcze jeden czynnik,
mianowicie bycie wychowywanym wśród zwierząt, co potwierdzili prawie wszyscy
badani.
Innych ciekawych danych dostarczyły
badania przeprowadzone przez dr Andreę Beetz z Uniwersytetu w Erlangen w
Niemczech. Potwierdziły się przypuszczenia, że zoofile mają większe trudności
interpersonalne, są bardziej nieśmiali i mniej towarzyscy niż przeciętni
ludzie. Mają jednak w zamian przewagę na innym polu – wykazują mniej skłonności
psychopatycznych, są bardziej wrażliwi na potrzeby innych ludzi, przejawiają
więcej empatii, a także mają lepiej rozwiniętą znajomość języka ciała. Badaczka
tłumaczyła te odkrycia m.in. tym, że zoofile muszą przechodzić przez więcej
kryzysów rozwojowych związanych z samoakceptacją, co niejako wymusza na nich
rozwój wrażliwości i tolerancji wobec świata. Dodatkowo, chcąc zrozumieć
zwierzęta, a nie mogąc z nimi zwyczajnie porozmawiać, muszą wyczulić się na
język ciała. Inną ciekawostką jest to, że aż 34% z badanych zoofili było
aktywnymi działaczami na rzecz praw zwierząt. Czyżby najciemniej pod latarnią?
Skąd przychodzisz,
zoofilu?
Do jakich wniosków prowadzą nas te
wszystkie dane? Głównie do jednego – nie ma jednej uniwersalnej przyczyny
zoofilii. To raczej efekt splotu wielu czynników, które mogą popchnąć
dorastającego człowieka w tym kierunku. Ta starsza i mniej relatywistyczna
seksuologia mówi o pewnej „mapie” psychicznej, po której porusza się
rozwijający się człowiek. Odnóg i rozdroży jest tak wiele, że naprawdę niedużo
trzeba, aby zboczyć gdzieś w boczną uliczkę. A taką właśnie uliczką jest wedle
tego ujęcia zoofilia. Za przyjęciem założenia, że pociąg do zwierząt jednak
jest zaburzeniem, przemawia także część danych zebranych przez Miletski. Poza
zastanawiająco dużym odsetkiem osób mających inklinacje pedofilskie, wyniki
mówią też o tym, że aż 40% mężczyzn było nadużywanych seksualnie, a wśród
kobiet odsetek ten wyniósł 36%. Co ciekawe, liczba osób, które potwierdziły ten
fakt w bezpośrednim pytaniu był niewielki, ale taki stan rzeczy wyłaniał się w
odpowiedziach opisowych na inne pytania, np. o pierwszy kontakt seksualny.
Najwyraźniej zadziałał tu mechanizm obronny, który wielu ofiarom każde odczuwać
się osobami inicjującym kontakty seksualne z dorosłymi, bo wtedy ktoś taki nie
musi już czuć się ofiarą molestowania, a jedynie osobą biorącą udział w akcie
seksualnym. Nasuwa to pewne wątpliwości, czy tego typu pytania
kwestionariuszowe mają w ogóle sens. Na szczęście Miletski postawiła na pytania
opisowe, z których mogła wyciągnąć dane bardziej odpowiadające rzeczywistości.
Wracając jednak do tematu, o patologicznym podłożu zoofilii mogą świadczyć też
wyniki mówiące o zadziwiająco wysokim odsetku relacji kazirodczych, które –
włączając rodzeństwo i kuzynostwo – miały miejsce aż u 44% badanych. Mnie tu
jednak pachnie patologią, a Wam?
No dobra, podsumujmy. Część osób
weszła na drogę zoofilii w reakcji na samotność i z uwagi na poczucie, że mogą
zaufać tylko zwierzętom. Z tej grupy rekrutują się głównie osoby zooseksualne,
które preferują zwierzęta bardziej niż ludzi. Wśród wypowiedzi z tej grupy
znalazły się m.in. takie: „Tylko pies był moim przyjacielem. Chciałem zrobić mu
przyjemność, więc zrobiłem mu loda.” czy „Zwierzęta nie kryją swoich emocji,
motywacji ani pragnień, są prawdomówne. Ludzie są do tego zupełnie niezdolni”.
Ta grupa najczęściej traktuje seks ze zwierzętami jako coś naturalnego: “Dla
mnie seks z ludźmi jest perwersją. Seks z moją żoną sprawia, że czuję się
brudny. Za to nigdy nie czuję się brudny po seksie z klaczą.” lub „Seks z
ludźmi obrzydza mnie, tak jak homoseksualistę seks z kimś przeciwnej płci”.
W tej grupie seks ze zwierzętami
może mieć też formę fetyszu, czyli pewnego elementu, którzy umożliwia otwarcie
się na doznania seksualne. Takim fetyszem u niezoofili mogą być na przykład
buty, rajstopy czy inny przedmiot, który pozwala na zdobycie poczucia
psychicznego bezpieczeństwa. Zwykle warunkowanie takie ma miejsce w czasie,
kiedy matka zostawia dziecko samo, a ono nieświadomie używa jakiegoś przedmiotu
(najczęściej należącego do mamy) jako reprezentacji nieobecnej osoby. W efekcie
dorosły człowiek używając fetyszu, pozwala sobie poczuć bezpieczeństwo, które
zostało powiązane z przedmiotem właśnie w dzieciństwie. A takie ukojenie
emocjonalne umożliwia pełniejsze rozkoszowanie się seksem. Prawie wszyscy
zoofile badani przez Miletski wychowywali się w domach, w których były obecne
zwierzęta, a dodatkowo często byli nadużywani i zaniedbywani przez rodziców.
Wykształcenie się przywiązania fetyszystycznego do zwierzęcia, które zastępuje
relację z rodzicem, jest więc jak najbardziej prawdopodobne. W efekcie relacja
taka może owocować tendencją do kontaktów zoofilskich, właśnie w celu
nieświadomego otwarcia się na seks za sprawą poczucia bezpieczeństwa, które
daje kontakt z pupilem.
Część zoofili kieruje się na drogę
seksu ze zwierzętami na skutek niemożności zrealizowania swoich popędów z innym
człowiekiem. To grupa zwana z angielska „bestiale”, czyli osoby nie wykazujące
zaangażowania emocjonalnego, a jedynie erotyczne. Wielu z nich po
eksperymentach wieku młodzieńczego wchodzi w relacje z kobietami i już nie
powtarza swoich dawnych doświadczeń. Ewentualnie wraca do nich w chwilach,
kiedy kobiety są niedostępne, ale te osoby – jak już wspomniałem – wg kryteriów
DSM nie są nawet kwalifikowane do kategorii „kochających inaczej”, a jedynie do
nieistniejącej zakładki „masturbujących się inaczej”.
Jest wreszcie grupa seksualnych
masochistów, dla których seks ze zwierzęciem jest próbą samoponiżenia się.
Tutaj prym wiodą kobiety, które statystyczne okazują się częściej dotknięte masochizmem,
także tym społecznym. Źródła tego stanu rzeczy są nieco bardziej skomplikowane,
tu skupmy się wyłącznie na seksualnym S-M (sado-masochizmie). Jedna z badanych
przez Miletski kobiet tłumaczyła swoje zachowania zoofilskie, jako coś jeszcze
bardziej poniżającego od dominacji ze strony mężczyzny. Generalnie tego typu
schemat zachowań tworzy się u ludzi, którzy w swoim własnym – zwykle głęboko
ukrytym – mniemaniu nie zasługują na przyjemność i czują się winni, kiedy ją
odczuwają. Cierpienie masochistyczne jest niejako pokutą, która uprzedza sam
powód pojawienia się tej kary. Takie samoudręcznie już w trakcie popełniania
„grzechu” zwalnia z poczucia winy, a tym samym umożliwia odczuwanie
przyjemności, która w innym przypadku byłby mniej dostępna. Czasem masochizm
jest wręcz okrutnym samoniszczeniem się tak naprawdę czynionym po to, aby
zrobić „na złość” realnemu oprawcy z dzieciństwa, kiedy osobowość S-M dopiero
się kształtowała. Dobrą ilustracją tej motywacji jest historia najbardziej
znanej aktorki zoo porno Bodil Joensen.
Wychowywana przez destrukcyjną matkę, bita i niekochana, została w wieku 12 lat
napastowana przez obcego mężczyznę. Kiedy powiedziała o tym wydarzeniu mamie,
ta obwiniła ją o wszystko i pobiła. Szukając drogi zemsty, Bodil wybrała
masochistyczną autodestrukcję i wykrzyczała wtedy do niej, że jak dorośnie,
będzie uprawiać seks z knurami. Odwet okazał się skuteczny, bo matka w histerii
nabrała przekonania, że jej córka sprzymierzyła się z diabłem, co sporo mówi o
klimacie tego domu. Ostatecznie Bodil dotrzymała słowa i działając w przemyśle
pornograficznym szybko zyskała przydomek „Dziewczyna od wieprzy”. Jednocześnie
poza masochizmem Joensen przejawiała dużo miłości do zwierząt. Jej najbliższym
przyjacielem była suczka Spot, którą Bodil zabrała ze szpitala dla zwierząt.
Owczarek niemiecki był uprzednio bity i zabiedzony, jednak odzyskał siły przy
nowej pani. W wywiadzie Joensen wyznała: „To był zawsze był tylko mały, słaby
piesek. Była moją przyjaciółką. Rozumiała, co mówię. Była szczęśliwa, kiedy ja
byłam szczęśliwa. I smutna, kiedy ja byłam smutna. Spot była jedynym
stworzeniem, które kochało mnie za to, że jestem sobą. Nie chciała niczego w
zamian. Pocieszała mnie, kiedy byłam chora.” Po stracie Spot Bodil wpadła w
depresję i alkoholizm, który doprowadził ją do śmierci.
Najciekawszą z psychologicznego
punktu widzenia grupą są chyba ci zoofile, którzy przenoszą na zwierzęta swoje
najbardziej wewnętrzne potrzeby psychologiczne. Psychoanalitycy od dawna
podejrzewali, że przynajmniej niektórzy zoofile realizują swoje nieakceptowane
popędy seksualne na zwierzętach. Jedną z możliwości może być opisywany już
przeze mnie kompleks Edypa, który zostaje zastępczo wcielony w życie. Podczas kopulacji ze
zwierzęciem w głębi duszy takiej osoby może się rozgrywać wyparta scena
kontaktu z własną matką lub inną postacią, z którą seks jest zakazany jako
kazirodztwo. Wśród przypadków opisanych przez Miletski jest na przykład osoba,
która była molestowana przez własną babcię. Było to takie wykorzystywanie przez
rozbudzanie – wspólne spanie, dotyk, aranżowanie sytuacji, w której mały
chłopiec musi zobaczyć kobietę nago. Możemy się tylko domyślać, że takie
molestowanie dawało babci malca złudzenie, że wciąż może pobudzić kogoś z
„mężczyzn”, jednak dla ofiary mogły to być wrota do zoofilii. Badany nie
potrafił sobie przypomnieć szczegółów i przyznawał, że musiał je wyprzeć, ale
możemy się domyślać, że w dziecku postawionym w takiej sytuacji rośnie zakazane
pożądanie, które nie może być nazwane po imieniu i musi szukać ujścia w formach
zastępczych. Ponieważ psychika zawsze stara się wybierać mniejsze zło, łatwiej
jej było zaakceptować seks ze zwierzętami niż świadomość własnych kazirodczych
tendencji. Dla lepszego zamaskowania człowiek może sobie wyobrażać, że sam jest
podczas tego stosunku zwierzęciem. W świetle badań ujawniających, że do
kontaktów między członkami jednej rodziny dochodziło aż w 44%, ta koncepcja
źródeł zoofilii wydaje się całkiem prawdopodobna w odniesieniu do całkiem
sporej grupy badanych.
Zoofilia nasza
powszednia
Tyle teorii klinicznej. A teraz
zejdźmy jeszcze na chwilę do poziomu codzienności. Zapewne dla ok. 95% z Was –
czytających te słowa – sama myśl o kontakcie seksualnym ze zwierzęciem wydaje
się obrzydliwa. W rzeczywistości jednak jest spora grupa osób, które dadzą się
na takie igraszki namówić. Tak, namówić, ponieważ nasza otwarta na seksualność
kultura, także w tym względzie nie znosi ograniczeń. Najsłynniejszym
poradnikiem seksualnym dla kobiet była „Magia seksu” napisana przez słynnego głównie
z horrorów Grahama Mastertona. Na zachodzie książka stała się bestsellerem już
w roku wydania, czyli w 1976, choć w Polsce furorę zrobiła dopiero po upadku
komuny, a tym samym i cenzury. Na liście polecanych przez autora sposobów
masturbacji jest i taki: „Nałóż na srom świeżo ubitą śmietanę, i jeśli masz w
domu kota, skłoń go, by ją wylizał.” Ile kobiet w rzeczywistości przeżyło tę
zoofilską przygodę, trudno powiedzieć. Faktem jest natomiast, że książka
rozeszła się na świecie w nakładzie 3 milionów egzemplarzy. Jeśli przyjmiemy,
że tylko co setna osoba wcieliła powyższą poradę w życie, świat wzbogacił się o
30 000 nowych zoofilek. „Kici, kici, pancia da kotkowi śmietanki…”
Jeśli już o kotach mowa, warto
przypomnieć, że stoją one bardzo wysoko w hierarchii zoofilek. Tym niemniej
kobiet uprawiających seks ze zwierzętami jest wyraźnie mniej niż facetów. Jak
to uzasadnić? Dość prosto – kobiety są generalnie bardziej emocjonalne (choć,
niestety, współcześnie jest to coraz mniej zauważalne). Obowiązuje tu ta sama
zasada, co w świecie heteroseksualistów. Mężczyźni dużo częściej sięgają po
klasyczne porno, bo kobiety mają jego własną, uczuciową wersję – harlequiny. W
rzeczywistości panie sublimują swoje seksualne potrzeby i realizują w bardziej
emocjonalny sposób. A teraz niespodzianka – koty pełnią podobną rolę, co
harlequiny. Często są one zwierzęcym substytutem mężczyzny, z którym co prawda
(zwykle) nie uprawia się seksu, ale za to można się do niego przytulić,
popieścić, przygotować mu kolację. Poznali się na tym nawet spece od reklamy.
Do czasu kampanii z Evą Longorią, Sheba – luksusowa marka żarcia dla kotów –
uderzała właśnie w tę nieuświadomioną zależność. I robiła to bardzo
konsekwentnie. Strona produktu utrzymana była w klimacie smutnego romansu, z nastrojową
muzyką i baaardzo konkretnymi tekstami, które uwzględniały takie pozycje jak
„romantyczna kolacja we dwoje” czy „śniadanie w łóżku”. Z kim? Oczywiście z
kotem! A do tego kalendarz, w którym w bardzo romantycznym tonie opisano takie
soft-zoofilskie wydarzenia jak Walentynki czy Dzień Kobiet. Czym różnią się
klientki Sheby od miłośników zoo porno? Płcią :)
Zoofilki cenią sobie też to, że
futrzaki są wierne, miłe i przyjemne w dotyku. Jedna z kobiet badanych przez
Miletski ujęła to tak: „Zwierzęta są żywymi, lojalnymi, emocjonalnymi
stworzeniami, często zdolnymi do wielkiej miłości i oddania. Co może być
bardziej naturalnego od kochania takich istot. Seks z martwym, plastikowym
przedmiotem – to jest dopiero dziwne!”
So-li-darność! , czyli
zoofile na barykadach
Choć to jeszcze nie do pomyślenia,
powoli rodzi się ruch oporu przeciwko dyskryminowaniu zoofili. I to nie byle
gdzie, bo – uwaga – u naszych południowych sąsiadów. Organizacja nosi
nazwę Equality For All (Równość dla wszystkich) i walczy o równe traktowanie
wszystkich bez wyjątku – także zwierząt, włączając w to ich prawo do seksu z
ludźmi. Z analizy zamieszonych tam tekstów wynika, że są to osoby, które łączy
tylko pasja do zoofilii oraz fakt, że… popierają Baracka Obamę jako przyjaciela
zwierząt (choć nie jestem pewien, czy gdyby wpadł na to sztab Romneya, nie
byłoby to poparcie na miarę pocałunku śmierci). Warta przejrzenia jest jeszcze
zakładka z linkami, wśród których znajduje się ta oto perełka www.marryyourpet.com (Poślub zwierzaka). Ceremonia co prawda nie jest
ważna w świetle – jak dotąd – żadnego państwa, ale jeśli sprawy pójdą
konsekwentnie w tym kierunku, co obecnie, to wcale nie wykluczam możliwości, że
kiedyś będą to związki wpisywane do dowodu osobistego. Znając życie, pionierem
będzie Australia, czyli kraj który jako pierwszy wprowadził do paszportów
trzecią płeć – „nieokreśloną”. Amatorzy angielskiego humoru z pewnością
dostrzegą na stronie arcyidiotyczną reklamę „divorce your pet”, czyli “rozwiedź
się ze swoim zwierzakiem” (prawy dolny róg, polecam odtworzenia całej
„historyjki”, gdyby się przypadkiem zacięła). Jak widać związki międzygatunkowe
także przeżywają swoje wzloty i upadki.
Podjąłem próbę skontaktowania się z
Equality For All (EFA), która zakończyła się częściowym powodzeniem. Moje
pytania zostały przekierowane przez tę organizację do reżysera powszechnie
zbanowanego filmu (wyrzucili go nawet z Youtube) pt. „Coming Soon”. Dzieło to
dokumentuje życie i działalność zoofili zrzeszonych w EFA, wśród których
dominują rodowici Czesi, choć jest też i uchodźca seksualny z Wielkiej Brytanii,
gdzie do niedawna za zoofilię groziła jeszcze kara dożywocia. Sam autor,
używający pseudonimu Sir Tijn Po, jest, co najmniej, ekscentrykiem. Jak ktoś
nie wierzy, proszę zajrzeć na jego stronę. Tak więc
Sir Tijn Po utrzymuje, że choć sam nie jest zoofilem, zaangażował się w walkę o
prawa tych ostatnich. Jego największym osobistym wkładem jest wspomniany film,
który można za darmo obejrzeć pod adresem www.comingsoon.cz. Jakość nie powala, jest za to angielski dubbing. Jeśli macie oczy bardzo
szeroko otwarte na świat – obejrzyjcie, nie ma tam ani cienia pornografii.
W filmie występuje wiele
ekscentrycznych postaci, nie będę próbował nawet tutaj streszczać ich sylwetek.
Jeślibym miał jednak wskazać tę najciekawszą, to byłby to pan pojawiający się w
57. minucie dokumentu. Rzeźnik, który stracił żonę i odnalazł ją zreinkarnowaną
w świni, którą miał zamiar zabić. Od tej pory traktuje maciorę jako swoją
partnerkę, nosi jej zdjęcia w portfelu, a nawet chce mieć z nią dzieci. Ma
jednak świadomość, że będą to małe różowe prosiątka, poczęte przy pomocy pana
inseminatora. Jak dla mnie groteski dopełnia scena początkowa, pokazująca, jak
ten sam człowiek bez mrugnięcia okiem oprawia inną świnię, która najwyraźniej
już nie przypomina mu żony, nota bene całkiem ładnej ze zdjęcia.
Wróćmy jednak do głównego tematu.
EFA ma żal do organizacji gejowskich, że nie wspierają zoofili w ich walce o
równe prawa. Tym bardziej, że ci ostatni czują się kimś w rodzaju dzielnych
homoseksualistów walczących o równouprawnienie w USA lat 60-tych. Sami geje
wolą jednak zachować bezpieczny dystans od swoich nowych,samozwańczych
towarzyszy broni i ma to pewne logiczne uzasadnienie. Z jednej strony pozycja
gejów i lesbijek nie jest na tyle stabilna, by ryzykować upapranie się w nowym
skandalu obyczajowym, w końcu jeszcze nie wszędzie wywalczyli sobie prawo do
adopcji. A po drugie, wydaje się, że wielu homoseksualistom zoofilia wydaje się
po prostu wstrętna i… nienaturalna (co za ironia losu). Poza tym rodzi się
kłopotliwe pytanie, czy jeśli dzisiaj przyznamy prawa zoofilom, to kto upomni
się o nie jutro – pedofile, a może nekrofile? Między innymi o to postanowiłem
spytać EFA, organizacja odpowiedziała mi ustami wspomnianego Sir Tijn Po.
Poniżej tłumaczenie:
Czy jeśli bronisz zoofilii,
powinieneś bronić także pedofilii? Zadałem sobie to pytanie podczas kręcenia
„Coming Soon”. (…) Odpowiedź, której sobie udzieliłem, jest taka, że chociaż
chcę odrzucić nakazy biblijne, to dalej nie wierzę w to, że wszystko jest
dozwolone. Chcę żyć w społeczeństwie, które czyni tak mało krzywdy wszystkim
stworzeniom, jak to tylko możliwe. Mam na myśli fizyczną krzywdę, ponieważ nie
wierzę w dusze, duchy i krzywdę duchową. Więc kiedy analizowałem zoofilię,
doszedłem do wniosku, że jest wielu ludzi, którzy autentycznie kochają zwierzęta
i nigdy nie zrobiliby niczego, czego w ich odczuciu samo zwierzę nie chciałoby
zrobić. Tak samo wszyscy właściciele zwierzaków domowych próbują zrozumieć
chęci swoich pupili najlepiej, jak tylko potrafią. I nie widzę żadnego problemu
w rozszerzeniu tych działań o aspekt seksualny. Wiadomo przecież, że niektóre
zwierzęta miewają stosunki seksualne z przedstawicielami innych gatunków
(wystarczy zajrzeć na YouTube) i że czasem zwierzęta same inicjują seks z
ludźmi. Zatem jeśli człowiek chce umożliwić zwierzęciu zrealizowanie tych
popędów, to ja nie mam problemu z zaakceptowaniem tego stanu rzeczy. Nawet
jeśli to człowiek inicjuje kontakt seksualny, to, tak długo jak zwierzę jest
zachęcane, ale nie zmuszane, nie widzę problemu. I oczywiście nie sądzę, by takie
rzeczy były gorsze niż różne inne zachowania wobec zwierząt, które są
kompletnie legalne i powszechnie tolerowane, np. jedzenie mięsa, noszenie
skórzanych ubrań, polowania, posiadanie zwierząt domowych, eksperymenty
medyczne, szkolenie zwierząt do cyrku, wyścigi zwierząt itp.
Dzieci jednak należą do innej
kategorii z kilku powodów. Po pierwsze nie są (przynajmniej w naszej kulturze)
sprzedawane, wystawiane, zjadane, obdzierane ze skóry, nie poluje się na nie,
nie eksperymentuje na nich itd. Są chronione przynajmniej tak samo jak dorośli,
o ile nie bardziej. Zatem porównywanie praw dzieci i zwierząt jest absurdem.
Lecz nawet, jeśli cywilizacja zmieniłaby się tak bardzo, że wszystkie zwierzęta
otrzymałyby te same prawa co ludzie, dalej widziałbym między nimi różnice.
Kluczową jest ta, że dzieci stają się osobami dorosłymi i nawet wtedy pamiętają
swoje dzieciństwo i mogą dopiero później poczuć wstyd, ból, poczucie
wykorzystania. Dzieci przechodzą fundamentalną przemianę między dzieciństwem a
dorosłością, więc nawet jeśli bylibyśmy pewni, że dzieci czują przyjemność
podczas kontaktu seksualnego, nie wiedzielibyśmy, jak dziecko będzie się z tym
czuło, kiedy dorośnie.
Nawet gdyby społeczeństwo
zaakceptowało pedofilię (jak zrobiło to wiele antycznych kultur), dziecko wciąż
może czuć się wykorzystane i naznaczone. Zwierzęta, kiedy już osiągną
dojrzałość seksualną, nie wydają się mieć tej zdolności refleksji, aby mogły
żałować przeszłych zachowań seksualnych i nagle poczuć się wystraszone swoimi
poprzednimi kontaktami seksualnymi z człowiekiem. Myślę, że z tego powodu nigdy
nie dojdziemy do punktu, w którym zakazalibyśmy zwierzętom nagości, publicznej
kopulacji, wydalania itp. Nigdy nie spotkałem się z nikim (nawet ze strony
najbardziej fanatycznych wojowników o prawa zwierząt), kto by sugerował, że
powinniśmy zacząć ubierać zwierzęta i zakazać ludziom oglądania ich seksualnych
zbliżeń, ponieważ zwierzęta nie wykazują żadnej samoświadomości dotyczącej ich
własnej seksualności. Oczywiście zwierzęta są bardzo wybredne w wyborze
partnera i potrafią okazać niezadowolenie. Ale kiedy już raz okażą pożądanie,
nie wydaje mi się, aby była możliwość zaistnienia jakiegoś późniejszego żalu
ani wstydu z ich strony.
Dlatego osobiście wspieram EFA, ale
jestem przeciwnikiem jakichkolwiek zachowań pedofilskich, nawet jeśli byłyby
one zainicjowane przez dzieci. Oczywiście jest tutaj miejsce na dyskusję, do
jakiego wieku uznajemy czyn za pedofilię, ponieważ różne europejskie kraje mają
różne uwarunkowania w tym względzie, a w USA sytuacja jest różna nawet w
sąsiednich stanach. Więc także w tym względzie jest jakieś szare pole. Ale
prawie wszystkie kraje wydają się zgadzać, że przed okresem dojrzewania seks
powinien być zakazany i mnie oczywiście też to przekonuje.
Jestem także przeciwny mordowaniu,
niewolnictwu (które jest dopuszczone przez Biblię) i każdej formie nadużywania.
Ale poparłbym pewne formy nekrofilii, na przykład kiedy dwoje partnerów godzi
się na seks, kiedy ten drugi umrze – nie miałbym problemu z zaakceptowaniem
tego. Śmierć jest tajemnicą i nikt nie wie, co się dzieje po śmierci i jeśli
ktoś decyduje, że chciałby, aby uprawiano z tym wtedy seks, kim jesteśmy, żeby
się na to nie zgadzać?
Wreszcie, choć EFA wspiera zwierzęta
i nie akceptuje wśród członków osób, które nie odżegnują się w jasny sposób od
jakiejkolwiek formy przymusu lub sadyzmu, nie wydaje mi się, żeby uważali się
za największych obrońców zwierząt na świecie. EFA zdaje sobie sprawę, że jest
wielu nie-zoofili, włączając w to mnie, którzy wspierają ideę praw zwierząt w
równym stopniu. Są nawet członkowie EFA, którzy jedzą mięso, co zakrawa na
ironię, ale domagają się za to humanitarnego podejścia do hodowli, pozbawiania
życia itp.
Muszę jednocześnie przyznać, że nie
słyszałem o żadnym członku EFA, który wspierałby pedofilię. EFA co prawda
nigdzie nie napisała tego wprost, ale oni są tak ewidentnie przeciwni
cierpieniu, że nie wydaje mi się możliwe, aby istniał jakikolwiek członek
popierający tego typu zachowania.
Swoją drogą, czy to nie Biblia
wspiera pedofilię ze swoim wyraźnym brakiem limitu wieku dla ślubu i czynności
seksualnych. Czy to nie biblijna Rebeka miała 3 lata, kiedy została wydana za
mąż?
EPILOG, czyli czwarte dno
Powiem Wam szczerze. Sam nie wiem,
co o tym wszystkim myśleć. Facet pisze z sensem. Co więcej, potrafi postawić
granicę między tym, co dopuszczalne i tym, co jego zdaniem już nie. Jest
liberałem i umie obronić swoje poglądy. Mimo wszystko dla mnie zoofilia jest
ewidentnym zaburzeniem, choć czasem niełatwo jest znaleźć jej przyczynę. Ale
czy moje przekonanie, że ktoś jest szalony, może upoważnić mnie do zabronienia
mu realizacji własnego szczęścia po swojemu?
Przyjmę na chwilę niewdzięczną rolę
adwokata diabła. Osobiście należę do ludzi „brzydliwych”. Nie interesuje mnie
np. seks analny i mam wewnętrzne przekonanie, że kiszka odchodowa została
stworzona (przez Boga?) w innym celu. Z rozmów z moimi przyjaciółmi wynika
jednak, że niektórzy z nich nie podzielają mojej niechęci. I co? I nic, nie
obchodzi mnie, co oni sobie tam robią w zaciszu swoich domów. A przecież
teoretycznie mógłbym rozwinąć w sobie jakiś niezdrowy wstręt i zastanawiać się,
gdzie być może jeszcze niedawno zawędrowała ręką, którą ktoś mi właśnie podaje
na powitanie. Ale wiecie co? Nie myślę o tym. Podobnie wyobrażam sobie, że
mógłbym nie myśleć, co robi jakiś mój znajomy ze swoim psem czy kotem. I to
jest chyba całkiem zdrowe podejście, bo uzmysłowienie sobie, jak duży odsetek
ludzi spacerujących ze swoimi czworonogami po parku zrobiło z nimi coś jeszcze,
chyba by mnie przytłoczyło. Twoja sypialnia/stajenka/chlewik – Twoja sprawa.
Przynajmniej o ile nie krzywdzisz zwierząt, ale na dobrą sprawę nawet zbytnie
troszczenie się o domniemany interes czworonogów pachnie hipokryzją. W końcu
wykorzystujemy zwierzęta powszechnie i to na wszelkie możliwe sposoby. Łamiemy
wolę konia (kto zajmował się kiedyś ujeżdżaniem, ten dokładnie wie, o czym
mówię), każąc mu nosić nasz ciężar. Ogłupiamy psy, by biegały za rzuconym
patykiem, na co dzień zmuszając je do krańcowego posłuszeństwa, np. ciągając je
na smyczy. Bezwstydnie, nagminnie ingerujemy także w seksualność zwierząt! W
dzisiejszych czasach pan knurek nie spotyka się już z panią świnką – maciory są
sztucznie zapładnianie, co pewnie jest dla nich dużo większym stresem niż
uświęcona przez naturę kopulacja. Kastrujemy nasze psy i koty, a jeśli nawet
nie, to niczym najgorsi tyrani porcjujemy im dostęp do kontaktów seksualnych,
które byłyby przecież powszechne w naturalnym środowisku. Do tego masowa
hodowla w warunkach, które są jednym wielkim łamaniem naturalnych popędów i
instynktów. To już nawet nie jest niewolnicza praca zwierząt pociągowych, na
której wyrosła nasza cywilizacja. Dzisiaj to przede wszystkim czysta tortura
życia w stresie i wbrew naturze, czyli w tzw. warunkach hodowlanych. Skoro
jesteśmy na co dzień takimi gnębicielami zwierząt, dlaczego nagle wybuchamy
świętym oburzeniem, kiedy dochodzimy do kwestii seksu?
Myślę, że wiem dlaczego. My po
prostu traktujemy zwierzęta tak, jakby były dziećmi. Uważamy, że są słodkie i
niewinne, ale nie potrafią podejmować za siebie wyborów. I w tym kontekście
wstręt do zoofilii jest jak najbardziej zrozumiały. W końcu nikt, kto ma w
sobie choć odrobinę empatii, nie byłby skłonny popierać pedofilię. Może warto
sobie jednak zdać sprawę z tego, że dorosłe zwierzęta są dojrzałe i w związku z
tym gotowe do odbywania stosunków seksualnych. I chcą robić to ze wszystkimi
członkami swojego stada, do którego często zaliczają także ludzi. To przewrotne,
ale sam fakt, że dostrzegamy w zwierzętach odpowiednik ludzkich dzieci, jest
wykorzystywaniem zwierząt do zaspokajania naszych własnych potrzeb. Ale one
zwykle są dorosłe, tylko my nie chcemy tego zauważać.
Jest chyba jeszcze coś. Zoofilia
jest dużo łatwiejsza do zaakceptowania, kiedy nie musimy jej widzieć. Nawet
rzucenie okiem na zoo porno budzi u mnie odczucie wstrętu. Ale podobnie mam w
przypadku porno gejowskiego, a często nawet odnośnie tego niby „normalnego”, w
którym wulgarne kobiety są w niezbyt estetyczny sposób „gwałcone” przez
jakiegoś napakowanego typka (przepraszam tu koneserów tej sztuki filmowej). To
nie moja bajka, ale nikomu nie zakazuję oglądać sobie tych produkcji, ani nawet
naśladować, byle w zaciszu domowego ogniska.
Tyle ode mnie. Na koniec dwa
filmiki. Pierwszy to „humoreska”, która ukazuje jednak coś przewrotnego – jak
wygląda świat widziany oczami zoofila. Najbardziej rozbawił mnie jednak jeden z
komentarzy pod filmikiem: „Kurde, wcale się mu nie dziwię…”.
Drugie video to dla odmiany tragedia dokumentalna, będąca wyrywkiem z „Coming
Soon” i pokazująca, do czego może prowadzić chęć zaprowadzenia „normalności”.
Komentarz wydaje się zbędny.
To już wszystko, co miałem do
przekazania w tym wyjątkowo długim wpisie. Skoro dojechałeś – Drogi Czytelniku
– aż tak daleko, jesteś zapewne wnikliwym człowiekiem, którego nie przeraziło
tabu tu poruszane. Doceniam i gratuluję. Skoro wiesz już tyle, masz też pewnie
wyrobione zdanie na temat zoofilii lub przynajmniej zarys swoich poglądów na ten
temat – podziel się nimi z nami pisząc parę zdań komentarza i głosując w
sondzie zamieszczonej po prawej stronie u góry wpisu. Ale jeśli masz zamiar
bluzgać – zrób to pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem.
Komentarze
Prześlij komentarz